Nu het rapport na de proefwerken van het tweede trimester van mijn zoon van 13 binnen is, pleit ik voor het herinvoeren van het heen-en-weer-schriftje zoals ik dat kende van de kinderopvang. “Hij was vandaag een beetje stout en heeft andere kindjes gebeten”, en daarop konden wij reageren.
In de eerste graad van de middelbare school vervallen de vakleerkrachten en vooral de klasleerkracht tot eenrichtingscommunicatie. Ouders worden daarna uitgenodigd op een oudercontact waar de opmerkingen nog eens luidop worden voorgelezen. En dan wordt verwacht dat we daar iets mee zullen doen.
De kwaliteit van het onderwijs gaat omlaag, dat valt niet te ontkennen. Anderzijds evolueert de samenleving ook. En het onderwijs is marginaal geëvolueerd de afgelopen 45 jaar, toen ik als primus in de middelbare school zat. Ik denk dan vooral aan de “hoofdvakken” – waarvan ik de term in twijfel trek in de huidige maatschappij – waar wiskunde nauwelijks veranderd is en Frans (met alle respect voor ons tweetalig land) nog steeds een woordenschat laat instuderen die dezelfde is als in het vorige decennium: leer het woord ‘mocassin’ maar eens in 2026 als Skechers het heeft over slip-ins.
De vakleerkracht moet natuurlijk het leerplan volgen en helpen de uitgevers van de invulboeken winstgevend te houden. Tegelijk hoop ik dat deze leerkracht ook even stilstaat bij de zinloosheid van sommige van de oefeningen en vaardigheden. Nog steeds kan een jongere na vijf jaar “hoofdvak” Frans geen conversatie volgen, laat staan voeren.
Het rapport meldt dat onze zoon de les stoort en daardoor niet aandachtig is en bijgevolg het woord mocassin niet juist heeft op het proefwerk!
Is het geen tijd voor een heen-en-weer-schriftje? Of liever nog: een 360 graden-gesprek, waar we eerlijk kunnen zijn tegen elkaar?
“Je vous prie d’agréer, Madame, Monsieur, l’expression de mes salutations distinguées”
Is dit waar u blijft hangen?
