Er was eens een heel klein, groen autootje dat Brommetje heette. Brommetje was een Goggomobil. Hij was zo klein dat hij bijna onder een keukentafel paste, en hij had ronde koplampen die eruitzagen als grote, verbaasde ogen. Brommetje was al heel oud, wel zeventig jaar, maar zijn lak blonk nog net zo groen als een vers blaadje in de lente.
Op een zonnige dag in het dorpje Oostburg stond Brommetje te wachten op de parkeerplaats van de supermarkt. Naast hem kwam een enorme, glimmende witte auto staan. Het was een Tesla, een soort ruimteschip op wielen.
“Zo hé,” fluisterde Brommetje tegen zijn eigen zijspiegel. “Wat is die groot! Ik pas wel drie keer in zijn kofferbak!”
De zoektocht van de chauffeur
In de witte auto zat een meneer die een beetje vergeetachtig was. Hij moest een stokbroodje kopen, maar hij nam een veel te grote winkelwagen mee. Terwijl de meneer binnen was, praatten de auto’s met elkaar.
“Hé Kleintje,” zoemde de witte Tesla zachtjes. “Waarom ben jij zo groen?” “Omdat ik een bosgeestje op wielen ben,” grapte Brommetje. “En waarom ben jij zo stil?” “Ik rijd op elektriciteit en computers,” zei de Tesla trots. “Ik heb wel 400 paardenkrachten!” Brommetje lachte. “Ik heb maar twintig kleine pony-krachten, maar ik maak wel een veel leuker geluid!”
Het raadsel
Toen de meneer met zijn stokbroodje naar buiten kwam, zag hij Brommetje staan. “Wauw,” dacht de meneer. “Wat een prachtig autootje. Is het een Autobianchi? Of een Trabant?” Hij wist het niet meer! Hij maakte snel een foto met zijn telefoon.
Net op dat moment stapte er een vrolijke meneer in Brommetje. Hij draaide de sleutel om en Brommetje begon te zingen: Reng-teng-teng-teng! Met een wolkje blauwe rook en een dapper geluid reed het groene autootje weg, over de weg naar Nieuwvliet-Bad.
De Slimme Computer
De meneer in de witte Tesla bleef maar puzzelen. Hij vroeg het aan drie verschillende computers.
- De eerste computer zei: “Het is een Franse auto!”
- De tweede computer zei: “Het is een Duitse Trabant!”
- Maar de derde computer, die heel goed kon kijken, riep: “Welnee! Het is een Goggomobil Coupé!”
De meneer glimlachte. Hij wist nu eindelijk de naam van zijn kleine groene vriend. De volgende keer dat hij naar de winkel ging, liet hij zijn grote winkelwagentje staan. Want wie weet… als hij sneller bij zijn auto was, mocht hij misschien wel een keertje meerijden met Brommetje.
Want groot of klein, op de weg zijn we allemaal vrienden.
