4 september 2017, eerste werkdag bij de beursvennootschap.
Lowprofile gestart. Met uitzicht op meer. Eventueel vennoot.
Vroeger dan verwacht een tankkaart. Dank hiervoor.
Na de overgang naar Leleux was het perspectief weg. Ik zou bediende blijven.
Het nieuwe paritair comité in voege: geen extra vakantiedag bij anciënniteit. Niet erg.
Na onrustwekkende verdwijning van Lola en miscommunicatie val ik uit.
Ik durf mijn tankkaart niet meer te gebruiken. Ik kom weer werken, parttime en kom aan met mijn elektrische auto.
Een grote investering voor iemand met een bescheiden budget. Gelukkig is er de Vlaamse premie.
Laden is echter niet gratis. De tankkaart gewoon vervangen door een laadkaart lijkt logisch maar komt er niet.
Enkele hints helpen niet: opleidingen in Brussel – waarvoor Leleux 1.000 euro per persoon voorziet en die naar de agent gaan – die me honderden euro kosten voor verplaatsing en parking – geen effect. Boetes zijn mijn fout, geef ik toe.
De centenindex doen me pijn. Ik ben 59, hoogopgeleid, en word hierdoor niet geraakt.
Denk je even met me na?
